به گزارش خبرنگار اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی سلام کنگاور توسعه شهری زمانی معنا پیدا میکند که تصمیمها بر پایه منافع عمومی، مطالعات کارشناسی و نیازهای واقعی شهر گرفته شوند، نه با این ملاحظه که اجرای یک تصمیم ممکن است به فرد، گروه یا صنفی بر بخورد.
کنگاور برای حرکت بهسوی شهری منظم، ایمن و زیبا، به عبور از ملاحظهکاری در مسائل عمومی نیاز دارد. این به معنای نادیده گرفتن مردم یا ذینفعان نیست؛ بلکه باید میان شنیدن مطالبات و تسلیم شدن در برابر فشار تفاوت قائل شد. تصمیم نهایی باید بر پایه قانون، نظر کارشناسی و منافع عمومی باشد.
در هر شهر، منافع فردی و عمومی همیشه کاملاً همجهت نیستند. ممکن است فعالیت یک واحد تجاری برای صاحب آن منفعت اقتصادی داشته باشد، اما عبور عابران را مختل کند، ترافیک را افزایش دهد یا برای ساکنان مزاحمت ایجاد کند. در چنین شرایطی، نه باید فعال اقتصادی را نادیده گرفت و نه از حقوق عمومی چشمپوشی کرد؛ مسئله باید بررسی شود و برای آن راهحلی منطقی و قابل اجرا در نظر گرفته شود.
فضاهای عمومی از نظر حق استفاده و بهرهمندی، متعلق به همه شهرونداناند. پیادهرو برای عبور ایمن عابران، خیابان برای تردد، فضای سبز برای استفاده عمومی و پارکها و میدانها برای حضور و تعامل اجتماعی شکل گرفتهاند. بنابراین، هر اقدامی که کارکرد عمومی این فضاها را کاهش دهد، باید بررسی و ساماندهی شود.
همین منطق درباره ساختوساز نیز صدق میکند. ضوابط شهرسازی صرفاً محدودیت نیستند؛ ملاحظاتی مانند ایمنی، تراکم، ظرفیت شبکه معابر، دسترسی، پارکینگ، تأسیسات و کیفیت محیط شهری، مبنای بسیاری از این ضوابطاند. نادیده گرفتن آنها برای جلب رضایت یک فرد یا گروه میتواند آثاری بر جای بگذارد که سالها در بافت شهر باقی بماند.
از سوی دیگر، نباید هر نقدی را مخالفت تلقی کرد. پرسش درباره کیفیت آسفالت، اجرای پروژههای عمرانی یا وضعیت یک معبر، اگر بر واقعیت و معیارهای فنی استوار باشد، میتواند به اصلاح روند کار و جلوگیری از دوبارهکاری کمک کند. در پروژههای عمرانی، صرف اجرای کار کافی نیست؛ کیفیت مصالح، زیرسازی، تراکم، زهکشی، ضخامت لایهها، شیوه اجرا و کنترل نهایی، عمر مفید پروژه را تعیین میکنند. اگر پروژهای پس از مدت کوتاهی نیازمند اصلاح شود، هزینه واقعی آن فقط اجرای دوباره نیست؛ اختلال در تردد و مصرف مجدد منابع عمومی نیز بخشی از این هزینه است.
شهر خوب با اقدامات پراکنده ساخته نمیشود. توسعه یک معبر، تغییر کاربری، ساماندهی یک فعالیت یا اجرای یک پروژه باید در پیوند با ساختار کلی شهر بررسی شود. آثار ترافیکی، اجتماعی، زیستمحیطی و اقتصادی هر تصمیم باید پیش از اجرا مورد توجه قرار گیرد. تصمیمی که امروز کوچک به نظر میرسد، ممکن است در آینده بر عملکرد یک محله یا حتی کل شهر اثر بگذارد.
کنگاور در کنار مسائل زیرساختی، از ظرفیتی مهم و راهبردی نیز برخوردار است: میراث تاریخی و گردشگری. معبد آناهیتا میتواند به رونق گردشگری منطقه کمک کند، اما یک اثر تاریخی بهتنهایی مقصد گردشگری نمیسازد. گردشگر به محیطی تمیز و منظم، دسترسی مناسب و خدمات کافی نیاز دارد. اقامت، پذیرایی، پارکینگ، تابلوهای راهنما، مسیرهای پیاده، منظر شهری و خدمات عمومی، اجزای یک زنجیرهاند. اگر هدف، افزایش ماندگاری گردشگران در کنگاور است، باید کیفیت خود شهر نیز ارتقا یابد؛ زیرا گردشگر تجربهای از کل شهر به دست میآورد.
در نهایت، توسعه شهر بدون اجرای عادلانه قانون امکانپذیر نیست. ممکن است تصمیمی برای بخشی از جامعه خوشایند نباشد، اما معیار تصمیمگیری نباید صرفاً میزان رضایت یا نارضایتی افراد باشد. سازگاری با قانون، اصول فنی، ایمنی، حقوق شهروندی و حفظ منابع عمومی باید مبنای تصمیمگیری قرار گیرد.
کنگاور برای ساختن آینده خود به تصمیمهایی نیاز دارد که از نظر کارشناسی قابل دفاع باشند؛ تصمیمهایی که در آنها صدای مردم شنیده شود و شرایط ذینفعان مورد توجه قرار گیرد، اما قانون و منافع عمومی معیار اصلی تصمیمگیری باشند. اگر هر اصلاحی بهدلیل احتمال اعتراض متوقف شود، مشکلات کوچک امروز به مسائل بزرگتر و پرهزینهتر فردا تبدیل خواهند شد.
شهر خوب ساختنی است؛ با برنامه، تخصص، قانون، کیفیت، نظارت و شجاعت در تصمیمگیری. کنگاور زمانی میتواند به شهری شایسته ظرفیتهای تاریخی و انسانی خود تبدیل شود که امروز، بدون رودربایستی و با نگاه به آینده، تصمیمهایی بگیرد که نسلهای آینده از آنها بهرهمند شوند، نه اینکه هزینه تصمیمهای امروز را بپردازند.
✍ جواد سعیدی ـ کارشناس ارشد عمران
انتهای خبر/

