به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سلام کنگاور یکی از مهمترین گلایههای مردم این است که هر فردی به جایگاه مدیریتی یا مسئولیتی میرسد، بیش از آنکه دغدغه پیشرفت شهرستان را داشته باشد، به فکر حفظ جایگاه و موقعیت خود است. در چنین شرایطی، محافظهکاری جای مطالبهگری را میگیرد، فرصتها یکی پس از دیگری از دست میروند و توسعه شهرستان قربانی مصلحتاندیشیهای فردی میشود. نتیجه این رویکرد، رکود اقتصادی، عقبماندن پروژههای عمرانی، افزایش بیکاری و مهاجرت جوانان است.
این عقبماندگی را میتوان با نگاهی به شهرها و حتی بخشهای کوچک اطراف بهخوبی مشاهده کرد. بخشهایی مانند فیروزان در شهرستان نهاوند و فرسفج در شهرستان تویسرکان، با وجود جمعیت و امکانات کمتر، در برخی زمینههای صنعتی و ایجاد اشتغال از کنگاور پیشی گرفتهاند. این در حالی است که کنگاور به دلیل موقعیت جغرافیایی و دسترسی مناسب، از ظرفیت بیشتری برای جذب سرمایهگذاری برخوردار است.
سالهاست از کنگاور بهعنوان «قطب کشاورزی و دامپروری» یاد میشود، اما اگر این عنوان واقعیت دارد، چرا سهم مردم از این ظرفیت در زندگی روزمره دیده نمیشود؟ چرا صنایع تبدیلی و فرآوری متناسب با تولیدات شهرستان ایجاد نشدهاند؟ چرا شیر تولیدی دامداران کنگاور برای فرآوری به شهرهای دیگر منتقل میشود و ارزش افزوده، اشتغال و سود اقتصادی آن نصیب مناطق دیگر میشود؟ چرا محصولات کشاورزی بهصورت خام از شهرستان خارج میشوند، اما کارخانهها و صنایع وابسته در کنگاور شکل نمیگیرند؟
قطب بودن تنها به تولید محصول خام نیست؛ قطب واقعی جایی است که زنجیره تولید از مزرعه و دامداری تا کارخانه، بستهبندی، فرآوری، برندسازی و عرضه به بازار در همان منطقه تکمیل شود. تا زمانی که این چرخه در کنگاور ایجاد نشود، عنوان «قطب کشاورزی و دامپروری» تأثیر ملموسی بر اقتصاد و معیشت مردم نخواهد داشت.
کنگاور بیش از هر چیز به مسئولانی دلسوز، شجاع، پاسخگو و توسعهگرا نیاز دارد؛ مدیرانی که منافع مردم را بر منافع شخصی و حفظ جایگاه خود ترجیح دهند، با قدرت از حقوق شهرستان دفاع کنند، برای جذب سرمایهگذار، ایجاد صنایع، توسعه زیرساختها و اشتغال جوانان تلاش کنند و ظرفیتهای فراوان این شهرستان را به فرصتهای واقعی تبدیل سازند.
در کنار این موضوع، مطالبهگری مردم نیز نقش مهمی در آینده کنگاور دارد. هیچ شهری بدون مشارکت شهروندان و مطالبه مستمر به توسعه نرسیده است. زمانی که مردم، نخبگان، رسانهها و مسئولان دلسوز در کنار هم قرار بگیرند، میتوان به آیندهای بهتر امیدوار بود.
مردم کنگاور دیگر شعار نمیخواهند؛ آنها نتیجه میخواهند. نتیجهای که در قالب اشتغال، صنعت، سرمایهگذاری، رونق اقتصادی و امید به آینده دیده شود. شهری با این همه ظرفیت، شایسته آن نیست که تنها تولیدکننده مواد خام باشد و نظارهگر بهرهبرداری دیگران از توانمندیهایش بماند. کنگاور بیش از هر چیز، به مسئولانی نیاز دارد که دل در گرو آبادانی این شهر داشته باشند و خدمت به مردم را بالاتر از هر منفعت شخصی و سیاسی بدانند.
✍ جواد سعیدی؛کارشناس ارشد عمران