به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سلام کنگاور؛ کنگاور شهرستانی با پیشینه تاریخی، موقعیت جغرافیایی مهم، ظرفیتهای کشاورزی، صنعتی و گردشگری و سرمایه انسانی قابل توجه است؛ اما با وجود این ظرفیتها، میان توانمندیهای شهرستان و میزان توجه، سرمایهگذاری و تصمیمگیری برای آن فاصلهای جدی وجود دارد. مسئله امروز کنگاور نبود ظرفیت یا مطالبه نیست؛ پرسش اصلی این است که چرا این ظرفیتها هنوز به اندازه کافی وارد چرخه توسعه نشدهاند و چرا سهم شهرستان از تصمیمها و سرمایهگذاریهای اثرگذار با نیازها و ظرفیتهای آن تناسب ندارد. اگر توسعه متوازن یک اصل استانی است، آثار آن باید در زندگی مردم کنگاور نیز قابل مشاهده باشد.
یکی از مهمترین نشانههای این شکاف، وضعیت زیرساختهای پایه است. آب، راه، مسکن، زیرساختهای صنعتی و خدمات عمومی، ستونهای اصلی توسعه هر شهرستان هستند؛ اما کنگاور در بخشهایی از این حوزهها همچنان با مشکلات انباشته مواجه است. ناپایداری و افت فشار آب، ضعف برخی زیرساختهای تولیدی و فرسودگی شبکههای خدماتی، فقط مشکلات روزمره نیستند؛ بلکه مستقیماً بر اقتصاد شهرستان اثر میگذارند. سرمایهگذار زمانی وارد منطقه میشود که زیرساخت مناسب، امنیت سرمایهگذاری و چشمانداز روشن وجود داشته باشد. نمیتوان همزمان از جذب سرمایهگذار و ایجاد اشتغال سخن گفت و زیرساختهای لازم را در اولویت کافی قرار نداد.
در حوزه مسکن نیز فاصله میان نیاز مردم و سرعت اجرای برنامهها قابل چشمپوشی نیست. متقاضیان طرحهای حمایتی و جوانی جمعیت به زمین، اعتبار، آمادهسازی زیرساخت، آغاز عملیات اجرایی و زمانبندی مشخص نیاز دارند. طولانی شدن فرآیندها و بلاتکلیفی مردم، نشاندهنده فاصله میان سیاستگذاری و اجراست. اگر حمایت از جوانی جمعیت و تأمین مسکن جدی است، این برنامهها باید از مرحله تصمیم اداری عبور کرده و به پروژههایی دارای اعتبار، مسئول مشخص، زمانبندی و خروجی قابل سنجش تبدیل شوند.
گردشگری نیز یکی از فرصتهایی است که کنگاور هنوز نتوانسته متناسب با ظرفیت تاریخی خود از آن بهرهبرداری کند. معبد آناهیتا میتواند یکی از محورهای مهم گردشگری منطقه باشد، اما یک اثر تاریخی بهتنهایی گردشگری پایدار ایجاد نمیکند. دسترسی مناسب، پارکینگ، اقامت، خدمات رفاهی، معرفی حرفهای، سرمایهگذاری بخش خصوصی، صنایعدستی و برنامهریزی برای ماندگاری گردشگر، حلقههای یک زنجیره اقتصادی هستند که باید در کنار هم شکل بگیرند. اگر گردشگر فقط از یک اثر بازدید کند و بدون ایجاد ارزش اقتصادی شهرستان را ترک کند، بخش مهمی از ظرفیت گردشگری عملاً بلااستفاده مانده است.
مشکل کنگاور فقط کمبود پروژه نیست؛ بلکه فاصله میان «شناخت مشکل» و «حل مشکل» است. توسعه با چند جلسه، مصوبه یا پروژه پراکنده محقق نمیشود. شهرستان به یک نقشه راه مشخص نیاز دارد که در آن اولویتها، اعتبار مورد نیاز، دستگاه مسئول، زمانبندی و شاخص پیشرفت تعیین شده باشد. عملکرد توسعهای نیز باید با شاخصهایی مانند میزان سرمایهگذاری، جذب اعتبارات، ایجاد اشتغال، توسعه زیرساخت، جذب سرمایهگذار و رشد گردشگری سنجیده شود. مردم حق دارند بدانند سهم واقعی شهرستان از برنامههای توسعهای استان چیست و چه میزان از وعدهها به نتیجه عملی تبدیل شده است.
کنگاور نه سهم ویژه میخواهد و نه امتیاز خارج از قانون؛ مطالبه مردم، عدالت در توزیع فرصتهای توسعه و توجه متناسب با ظرفیتها و نیازهای شهرستان است. ادامه فاصله میان ظرفیت و عملکرد، هزینههایی مانند کاهش سرمایهگذاری، از دست رفتن فرصتهای شغلی، مهاجرت نیروهای توانمند و کاهش انگیزه بخش خصوصی را به دنبال دارد. بنابراین لازم است جایگاه کنگاور در برنامهریزی توسعه استان بهصورت جدی بازنگری و برای مسائل اساسی آن برنامهای اجرایی، دارای اعتبار و زمانبندی ارائه شود. اگر ساختار فعلی استان قادر به جبران این فاصله است، نتیجه آن باید در میدان دیده شود؛ و اگر نیست، بررسی گزینههای جدید در شیوه مدیریت و حتی ساختار تقسیمات اداری، میتواند به یک مطالبه کارشناسی و اجتماعی تبدیل شود. کنگاور ظرفیت توسعه دارد؛ آنچه کم دارد، تصمیمهای مؤثر، سرمایهگذاری متناسب و اراده اجرایی است.
✍ جواد سعیدی-کارشناس ارشد عمران