به گزارش خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی سلام کنگاور؛احداث یک کمپینگ گردشگری استاندارد در ورودی مناسب شهر، یکی از همین گزینههاست؛ اقدامی که میتواند با هزینهای کنترلشده، بخشی از نیاز مسافران را پاسخ دهد و زمینه توقف و ماندگاری بیشتر آنان را فراهم کند.
در برخی شهرها، فضاهای مناسب برای توقف و اقامت موقت مسافران در کنار سایر زیرساختهای گردشگری مورد توجه قرار گرفته است. این تجربه نشان میدهد برای آغاز یک حرکت عملی در حوزه گردشگری، همیشه نباید منتظر پروژههای بزرگ و سرمایهگذاریهای سنگین ماند؛ گاهی یک زیرساخت ساده، اگر در مکان مناسب و با طراحی فنی صحیح احداث شود، میتواند بخشی از نیاز گردشگران را برطرف کند.
کمپینگ گردشگری را نباید صرفاً محلی برای برپا کردن چادر یا توقف خودرو دانست. یک کمپینگ استاندارد، زیرساختی خدماتی است که باید بر اساس ظرفیت پذیرش، الگوی سفر، مدت توقف گردشگران، دسترسی به شبکه راه، شرایط اقلیمی، زیرساختهای آب و برق، دفع فاضلاب و الزامات ایمنی طراحی شود.
همه گردشگران متقاضی هتلهای بزرگ و پرهزینه نیستند. بخشی از مسافران، بهویژه خانوادههای دارای خودروی شخصی، گروههای گردشگری و افرادی که قصد توقف یا اقامت کوتاهمدت دارند، به فضایی ایمن، پاکیزه، در دسترس و متناسب با هزینه سفر خود نیاز دارند. یک کمپینگ استاندارد میتواند با پیشبینی محل استقرار چادر و خودرو، پارکینگ، سرویسهای بهداشتی و حمام، آب آشامیدنی، روشنایی، فضای سبز، آلاچیق و محل بازی، این نیاز را پاسخ دهد. تأمین پایدار آب و برق، دفع اصولی فاضلاب و پسماند و نگهداری مستمر نیز باید از ابتدا در طراحی آن لحاظ شود.
کنگاور میتواند احداث چنین مجموعهای را بهعنوان یکی از گزینههای زیرساختی توسعه گردشگری مورد بررسی قرار دهد. وجود معبد آناهیتا، آثار تاریخی و فرهنگی شهرستان و موقعیت ارتباطی کنگاور، ظرفیت مناسبی برای جذب و توقف گردشگر ایجاد کرده است؛ اما بهرهبرداری اقتصادی از این ظرفیت، صرفاً با معرفی جاذبهها محقق نمیشود و تکمیل زنجیره خدمات گردشگری نیز ضرورت دارد.
انتخاب محل احداث کمپینگ نیز نباید صرفاً بر اساس در اختیار داشتن یک قطعه زمین انجام شود. مکانیابی باید با مطالعه و امکانسنجی صورت گیرد. فاصله مناسب از مسیر اصلی، دسترسی ایمن، امکان ورود و خروج خودروها، تأمین آب و برق، دفع فاضلاب، مدیریت پسماند، روشنایی، امنیت و امکان توسعه آینده، از جمله موارد مهم در انتخاب محل هستند.
از نظر اقتصادی نیز میتوان پروژه را مرحلهبندی کرد. ابتدا زیرساختهای ضروری و حداقل امکانات احداث شود و سپس متناسب با میزان استفاده و تقاضای گردشگران، خدمات توسعه پیدا کند. این روش میتواند هزینه اولیه را کنترل کرده و زمینه مشارکت سرمایهگذاران بخش خصوصی و محلی را فراهم کند.
احداث کمپینگ پایان کار نیست و نحوه مدیریت و بهرهبرداری از آن اهمیت زیادی دارد. نظافت مستمر، نگهداری تأسیسات، فضای سبز، روشنایی، امنیت و مدیریت پسماند باید از ابتدا دارای برنامه مشخص باشد؛ زیرا مجموعهای که احداث شود اما در نگهداری آن کوتاهی شود، نمیتواند به زیرساخت مؤثر گردشگری تبدیل شود.
کمپینگ همچنین نباید پروژهای منفرد و جدا از برنامه گردشگری شهرستان باشد. میتوان آن را به سایر جاذبهها و خدمات گردشگری متصل کرد و از ظرفیت آن برای معرفی محصولات محلی، صنایعدستی، غذاهای بومی و خدمات گردشگری استفاده کرد. در این صورت، توقف گردشگر میتواند به افزایش تقاضا برای کسبوکارهای محلی و گردش مالی بیشتر در منطقه منجر شود.
کنگاور برای توسعه گردشگری، بیش از طرحهای متعدد روی کاغذ، به پروژههای مشخص، قابل اجرا و قابل ارزیابی نیاز دارد. احداث یک کمپینگ گردشگری استاندارد میتواند یکی از همین گزینهها باشد؛ طرحی که پیش از هرگونه تصمیم اجرایی، باید از نظر مکانیابی، ظرفیتسنجی، مطالعات فنی، برآورد اقتصادی و مدل سرمایهگذاری و بهرهبرداری بررسی شود.
توسعه گردشگری الزاماً از پروژههای بزرگ آغاز نمیشود. گاهی یک زیرساخت کوچک اما درستطراحیشده میتواند بخشی از یک زنجیره بزرگ اقتصادی را شکل دهد. اگر قرار است کنگاور از ظرفیتهای تاریخی و گردشگری خود بهره بیشتری ببرد، باید در کنار معرفی جاذبهها، برای توقف، اقامت و ماندگاری گردشگر نیز زیرساخت ایجاد کرد؛ و احداث کمپینگ گردشگری میتواند یکی از گزینههای عملی و قابل بررسی در این مسیر باشد.
✍ جواد سعیدی ـ کارشناس ارشد عمران

