به گزارش پایگاه خبری تحلیلی سلام کنگاور؛ باران از آسمان کرمانشاه میبارید، اما از خیابانهای منتهی به ورزشگاه انقلاب، خبر از خلوتی نبود. هرچه به زمان آغاز رزمایش «جانفدایان ایران» نزدیکتر میشد، موج جمعیت گستردهتر میشد؛ مردم دستهدسته و گروهگروه، زیر باران، راه ورزشگاه را در پیش گرفته بودند.
چترها در میان جمعیت باز شده بود، اما آنچه بیشتر از هر چیز به چشم میآمد، پرچمهای سهرنگ ایران بود که در میان مردم حرکت میکرد؛ گروههایی نیز با پرچمهای «یا لثاراتالحسین» وارد ورزشگاه میشدند و هر لحظه بر شمار حاضران افزوده میشد.
باران شدیدتر میشد، اما انگار قرار نبود این بارش برنامه مردم را تغییر دهد؛ قطرات باران بر لباسها و پرچمها مینشست و جمعیت همچنان به سمت ورزشگاه حرکت میکرد. حالوهوای حاضران وصفناپذیر بود؛ شوق حضور، از چهرهها و حرکت جمعیت خوانده میشد.
ورزشگاه ۱۵ هزار نفری انقلاب، آرامآرام رنگ دیگری به خود گرفت؛ سکوها یکی پس از دیگری پر شدند و جمعیتی که از نقاط مختلف خود را به محل برگزاری رسانده بود، جای خالی چندانی باقی نگذاشت؛ لحظهبهلحظه فضای ورزشگاه متراکمتر میشد و صدای حضور مردم، بر هیاهوی باران غلبه میکرد.
در میدان، نیروهای گردانهای رزمی بسیج نیز حضور داشتند؛ حدود ۳۵ تا ۳۶ هزار نفر از نیروهای این گردانها در رزمایش شرکت کرده بودند؛ حضوری که در کنار حضور مردم، سپاه و مسئولان، ابعاد گسترده این اجتماع را نشان میداد.
اینجا دیگر تنها یک ورزشگاه نبود؛ میدان، سکوها و جمعیتی که در دل باران گرد هم آمده بودند، هر کدام بخشی از یک تصویر بزرگتر را شکل میدادند؛ تصویری از مردمی که آمده بودند در کنار نیروهای بسیجی و مسئولان، بخشی از یک رزمایش بزرگ باشند.
باران هم حریف «جانفدایان ایران» در کرمانشاه نشد
هرچه زمان میگذشت، باران همچنان ادامه داشت، اما جمعیت در جای خود باقی مانده بود. کسی به دنبال پناه گرفتن از باران نبود؛ پرچمها همچنان در میان جمعیت دیده میشد و سکوهای ورزشگاه، که پیش از آغاز مراسم آرامآرام پر شده بود، حالا بهطور کامل مملو از جمعیت شده بود.
لحظه آغاز رسمی مراسم فرا رسید
نوای سرود جمهوری اسلامی ایران در ورزشگاه پیچید. ناگهان فضای ورزشگاه حالوهوای دیگری پیدا کرد. همه بسیجیان به احترام پرچم مقدس کشورمان ایستادند و حاضران نیز در برابر پرچمی که در میان باران به اهتزاز درآمده بود، ایستادند.
صدای سرود ملی در ورزشگاه طنین انداخت؛ صدایی که از میان سکوهای پر از جمعیت عبور میکرد و در فضای بارانی ورزشگاه میپیچید. پرچم ایران در برابر چشمان هزاران نفر برافراشته بود و برای لحظاتی، همه نگاهها به یک نقطه دوخته شد.
رزمایش «جانفدایان ایران» در چنین فضایی آغاز شد؛ در روزی بارانی که حضور مردم، نیروهای بسیجی، سپاه و مسئولان، آن را به صحنهای متفاوت تبدیل کرده بود.
اما پشت این حضور گسترده، تنها یک اجتماع نبود. یکی از پیامهای اصلی این رزمایش، نمایش همراهی مردم و مسئولان و اعلام آمادگی برای دفاع از کشور بود؛ حضوری که قرار بود نشان دهد در کنار آمادگی نیروهای نظامی، مردم نیز در میدان حضور دارند.
چنین برنامههایی از یک سو فرصتی برای آموزش و افزایش آمادگی دفاعی مردم فراهم میکند و از سوی دیگر، زمینهای برای تقویت روحیه عمومی است. آموزش و آمادگی، برای روزهایی است که شاید شرایطی دشوار پیش بیاید و جامعه نیازمند مردمی باشد که بدانند در چنین شرایطی چگونه باید آماده باشند.
رزمایش، در همین نگاه، فقط به نمایش توان و آمادگی نیروهای نظامی محدود نمیشود؛ مردم نیز بخشی از این تصویر هستند. حضور آنها در میدان، خود بخشی از پیام رزمایش است؛ پیامی که در آن، آمادگی دفاعی با حضور اجتماعی مردم درهم میآمیزد.
باران هم حریف «جانفدایان ایران» در کرمانشاه نشد
امروز کرمانشاه در این میدان تنها نبود. مردم در نقاط مختلف کشور به میدان آمدند و در کنار نیروهای نظامی حضور پیدا کردند. آنچه در ورزشگاه انقلاب کرمانشاه دیده میشد، بخشی از تصویری گستردهتر بود؛ تصویری که در آن، مردم و نیروهای نظامی در یک صحنه مشترک کنار یکدیگر قرار گرفته بودند.
فلسفه اولیه برگزاری چنین رزمایشهایی، خنثی کردن خطر و نشان دادن آمادگی در برابر تهدیدهاست. حضور گسترده مردم و نیروهای بسیجی در این برنامه، همین آمادگی را در یک قاب واقعی به نمایش گذاشت؛ قابهایی که از سکوهای مملو از جمعیت تا صفوف نیروهای رزمی امتداد داشت.
اما امروز، این رزمایش تنها کارکرد دفاعی نداشت؛ در کنار آموزش و آمادگی، تقویت روحیه مردم نیز بخشی از کارکرد آن بود. وقتی جمعیتی بزرگ، با وجود باران شدید، خود را به محل برگزاری میرساند و ساعتها در ورزشگاه حضور پیدا میکند، صحنهای از مشارکت و همراهی شکل میگیرد که فراتر از یک برنامه معمول است.
باران، شاید مهمترین عنصر تصویری این روز بود؛ بارانی که از نخستین لحظههای ورود مردم آغاز شده بود و تا زمان برگزاری مراسم ادامه داشت، نهتنها جمعیت را پراکنده نکرد، بلکه در قابهای این روز ماندگار شد.
پرچمهایی که زیر باران حرکت میکردند، مردمی که دستهدسته وارد ورزشگاه میشدند، نیروهای بسیجی که در میدان حضور داشتند و سکوهایی که یکی پس از دیگری پر میشدند، آرامآرام روایت یک روز متفاوت را شکل دادند.
در میان این جمعیت، پیام دیگری نیز وجود داشت؛ اینکه مردم خود را صرفاً تماشاگر یک رزمایش نمیدانند؛ حضور آنها، در کنار نیروهای بسیجی، سپاه و مسئولان، بخشی از همان آمادگی و همراهی بود که برگزارکنندگان رزمایش بر آن تأکید داشتند.
مردم امروز پیشقدم بودند؛ آنها انتخاب کرده بودند که در چنین روزی، با وجود بارش شدید باران، خود را به ورزشگاه برسانند و در کنار یکدیگر حضور داشته باشند؛ شاید به همین دلیل، برای چنین جمعیتی نمیتوان پیام پیچیدهای تعریف کرد؛ جز اینکه مسیری را که خود انتخاب کردهاند، با قدرت و عزم ادامه دهند.
روایت امروز کرمانشاه، از خیابانهای خیس آغاز شد؛ از مردمی که زیر باران به سمت ورزشگاه میرفتند؛ به سکوهای پر از جمعیت رسید؛ جایی که پرچمهای ایران در میان مردم به اهتزاز درآمده بود؛ در میدان، نیروهای گردانهای رزمی بسیج ایستاده بودند و سرانجام، با نواختهشدن سرود جمهوری اسلامی ایران، همه به احترام پرچم مقدس کشورمان ایستادند.
باران هنوز میبارید…
اما ورزشگاه انقلاب پر شده بود؛ از مردم، از نیروهای بسیجی و از پرچمهایی که در دل هوای بارانی کرمانشاه به اهتزاز درآمده بودند؛ «جانفدایان ایران» برای حاضران، تنها نام یک رزمایش نبود؛ روایتی بود از حضور در میدان، آمادگی برای دفاع و ایستادن در کنار یکدیگر، آن هم در روزی که باران هم نتوانست این جمعیت را از حرکت بازدارد.
انتهای خبر/
منبع: شبکه اطلاعرسانی مرصاد

